WEBSITE SECTIONS
Our Orthodox faith
Orthodox Saints
Orthodox Icons
Orthodox miracles
St.Paisios section
Ecumenical Issues
Copyright 2012 © Orthodox Faith. All rights reserved.  
LATEST ARTICLES 
Η ΠΑΝΙΣΧΥΡΗ ΠΡΟΣΕΥΧΗ του ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΥ ΜΙΧΑΗΛ Η προσευχή αυτή, είναι αρχαία. Είναι αχειροποίητος!  Εμφανίστηκε στον προθάλαμο της Μονής στο Κρέμλ της Εκκλησίας του Μιχαήλε Αρχιστράτιγε (Αρχιστράτηγου Μιχαήλ). Σύμφωνα με τη ρωσική παράδοση, ο άνθρωπος που θα διαβάσει αυτήν την προσευχή, από την ημέρα εκείνη, δεν θα τον αγγίζει ούτε διάβολος, ούτε κακός άνθρωπος και με κολακεία δεν θα προσβληθεί η καρδιά του. Καί αν πεθάνει, τότε και κόλαση η ψυχή του δεν θα πάρει. Kύριε Θεέ, Βασιλεύ Μέγα, Άναρχε! Απόστειλον, Κύριε, τον Σον Αρχάγγελον Μιχαήλ, επί τον δούλον Σου (όνομα) ίνα ρύσης με από εχθρών ορατών και αοράτων. «Αρχάγγελε Κυρίου Μιχαήλ, δος ειρήνην και ευημερίαν τω Σω δούλω (όνομα). Αρχάγγελε Κυρίου Μιχαήλ, των δαιμόνων μαχητά, πολέμησον τους εχθρούς τους πολεμούντας με, ποίησον αυτούς ώσπερ αμνούς και απόστρεψον αυτούς ως ο άνεμος την κόνιν. Ω Μέγα Αρχάγγελε Κυρίου Μιχαήλ! Αρχιστράτηγε, Πρώτε των εξαπτερύγων Χερουβείμ και Σεραφείμ και πάντων των Αγίων, γενού μοι προστάτης και βοηθός εν ταίς θλίψεσι και ταίς στενοχωρίαις μου, εν τη ερήμω, εις τας οδούς, εις τους ποταμούς, και εν τη θαλάσση γενού μοι γαλήνιος λιμήν. Σώσον με, Αρχάγγελε Μιχαήλ, από των πονηριών του διαβόλου, όταν ακούσης με, τον αμαρτωλόν δούλον (όνομα), καλούντα το όνομά Σου το Άγιον. Γενού μοι βηθός ταχύς και επάκουσον της προσευχής μου. Ω Μέγα Αρχάγγελε Μιχαήλ! Νίκα πάντας τους εναντίους μου τη δυνάμει του Τίμιου και Ζωοποιού Ουράνιου Σταυρού του Κυρίου, ευχαίς της Υπεραγίας Θεοτόκου, των Αγίων Αγγέλων, των Αποστόλων, του Αγίου Προφήτου Ηλιού, του Αγίου Νικολάου του Θαυματουργού, του Αγίου Ανδρεου του διά Χριστόν Σαλού, του Αγίου Μεγαλομάρτυρος Νικήτα και Ευσταθίου και πάντων Σου των Αγίων. Ω Μέγα Αρχάγγελε Μιχαήλ! Βοήθει με τον αμαρτωλόν δούλον Σου (όνομα), σώσον με από σεισμού, πλημμύρας και πυρός, από αοράτων ενθρών, από ανοήτου θανάτου, από παντός κακού και από πονηρών δαιμόνων, Μέγα Μιχαήλ Αρχάγγελε Κυρίου, νυν και αεί και εις τους αιώνας των αιώνων.  Αμήν».
Επιστήμονες: "Αυθεντικός ο τάφος του Ιησού Χριστού" Μία ανακάλυψη με ελληνική συμβολή. Την επιστημονική επιβεβαίωση ότι ο Τάφος του Ιησού στην Ιερουσαλήμ είναι ο αυθεντικός, εκείνος δηλαδή που έστησαν οι Ρωμαίοι περί τα μέσα του 4ου αιώνα, έχει το περιοδικό National Geographic, μετά την εργασία των στελεχών του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου που άνοιξαν τον Πανάγιο Τάφο τον Οκτώβριο του 2016. Οι επιστήμονες κατόρθωσαν να επιβεβαιώσουν ότι τα πιο αρχαία υλικά της κατασκευής χρονολογούνται από τους ρωμαϊκούς χρόνους, παρά τις δεκάδες καταστροφές, αλλά και την ολοκληρωτική διάλυση που υπέστη το μνημείο το 1007. Πολεμικές επιδρομές, φωτιές και σεισμοί που συνέβησαν στην περιοχή ανά τους αιώνες οδήγησαν πολλούς σύγχρονους μελετητές στην αμφισβήτηση της αυθεντικότητας του σημείου που είχε ταφεί ο Ιησούς. Πλέον όμως, τα αποτελέσματα των επιστημονικών δοκιμών που δημοσιεύει το National Geographic επιβεβαιώνουν πως τα ερείπια του σπηλαίου που βρίσκεται μέσα στην εκκλησία στους Άγιους Τόπους, είναι μέρος του αρχικού ταφικού μνημείου που είχαν πρώτοι κατασκευάσει οι Ρωμαίοι. Ειδικότερα, η επιστημονική χρονολόγηση έδειξε ότι τα πετρώματα του μνημείου ανήκουν στο 345 μΧ, την ώρα που γνωρίζουμε από ιστορικές πηγές ότι οι Ρωμαίοι είχαν εντοπίσει το ακριβές σημείο της ταφής του Ιησού το 326. Μέχρι τώρα, επιστημονικά είχε επιβεβαιωθεί ότι ο Τάφος του Ιησού ήταν έργο της περιόδου των Σταυροφόρων, περί το 1000 μΧ δηλαδή. «Αν και είναι αρχαιολογικά αδύνατον να επιβεβαιωθεί ότι ο τάφος είναι το σημείο ταφής ενός Εβραίου που ήταν γνωστός ως Ιησούς από την Ναζαρέτ και ο οποίος σύμφωνα με την Καινή Διαθήκη σταυρώθηκε στην Ιερουσαλήμ το 30 ή το 33 μΧ, οι νέες επιστημονικές χρονολογήσεις επιβεβαιώνουν πως η πρώτη κατασκευή του ταφικού μνημείου έγινε την εποχή του Κωνσταντίνου, του πρώτου Χριστιανού αυτοκράτορα της Ρώμης», αναφέρει το δημοσίευμα. Ο Τάφος του Ιησού ανοίχτηκε για πρώτη φορά μετά από αιώνες τον Οκτώβριο του 2016, όταν το Εθνικό Μετσόβειο Πολυτεχνείο προέβη σε εργασίες αναστήλωσης του μνημείου. Τότε ελήφθησαν αρκετά δείγματα, προκειμένου οι επιστήμονες σήμερα να οδηγηθούν στο συμπέρασμα της χρονολόγησης, σύμφωνα με το protothema. Όταν οι εκπρόσωποι του Μεγάλου Κωνσταντίνου έφτασαν στην Ιερουσαλήμ περί το 325 μΧ με σκοπό να εντοπίσουν το σημείο ταφής του Χριστού, εστίασαν από την πρώτη στιγμή σε έναν ναό που είχε χτιστεί περίπου 200 χρόνια νωρίτερα. Τον αναστήλωσαν και άρχισαν τις ανασκαφές, ανακαλύπτοντας έναν τάφο, σκεπασμένο από μια «σπηλιά» ασβεστόλιθου. Η κορυφή του σπηλαίου αυτού είχε αφαιρεθεί, προκειμένου να αποκαλύπτεται το εσωτερικό του τάφου, ενώ το Άγιο Κουβούκλιο ήταν χτισμένο γύρω - γύρω. Στο εσωτερικό του τάφου, όπως αποκαλύφθηκε από τις πρόσφατες έρευνες του Πολυτεχνείου, βρίσκεται ένα μακρόστενο ξύλινο «ταφικό κρεβάτι», όπου πιστεύεται ότι τοποθετήθηκε το σώμα του Ιησού μετά την Σταύρωση, ενώ το μάρμαρο που το καλύπτει πιστεύεται ότι τοποθετήθηκε εκεί το αργότερο το 1555 μΧ. Όταν ο Πανάγιος Τάφος ανοίχτηκε την νύχτα της 26ης Οκτωβρίου 2016, οι επιστήμονες εξεπλάγησαν από τα ευρήματα κάτω από το μάρμαρο αυτό. Ένα παλιότερο, σπασμένο μάρμαρο με έναν σταυρό πάνω της, βρισκόταν ακριβώς πάνω από το ταφικό κρεβάτι. Οι επιστήμονες διαφώνησαν για την χρονολόγηση της δεύτερης αυτής μαρμάρινης πλάκας, καθώς άλλοι την τοποθετούν την περίοδο των Σταυροφορειών και άλλοι θεωρούν ότι είναι πρωθύστερη. Κανείς πάντως δεν τόλμησε μέχρι τώρα να ισχυριστεί ότι αυτή ήταν η πρώτη εκείνη πλάκα που τοποθετήθηκε επί Μεγάλου Κωνσταντίνου, στο πρώτο ταφικό μνημείο για τον Χριστό. Αυτό ακριβώς είναι όμως που επιβεβαίωσαν σήμερα οι μελέτες χρονολόγησης: Εκείνη η πλάκα που εντόπισαν οι επιστήμονες του Εθνικού Μετσόβειου Πολυτεχνείου όταν άνοιξαν τον Πανάγιο Τάφο είναι η πρώτη πλάκα που είχε στηθεί επί Ρωμαϊκής εποχής, υπό τις εντολές του Μέγα Κωνσταντίνου. Κατά τη διάρκεια της αποκατάστασης του Αγίου Κουβουκλίου από την ομάδα του ΕΜΠ, οι επιστήμονες ήταν επίσης σε θέση να προσδιορίσουν ότι μεγάλο μέρος της ταφικής σπηλιάς παραμένει περικλεισμένο μέσα στα τοιχώματα του ιερού. Τα δείγματα κονιάματος που ελήφθησαν από υπολείμματα του νότιου τοίχου της σπηλιάς χρονολογούνται από το 335 έως και το 1570, γεγονός που έδωσε ακόμα περισσότερα στοιχεία για την κατασκευή της ρωμαϊκής περιόδου, αλλά και την αποκατάσταση του 16ου αιώνα, που ήταν άλλωστε γνωστή. Το κονίαμα που ελήφθη από την είσοδο του τάφου χρονολογείται στον 11ο αιώνα και είναι σύμφωνο με την ανακατασκευή του Αγίου Κουβουκλίου, μετά την καταστροφή του το 1009. «Είναι ενδιαφέρον το πώς αυτά τα κονιάματα όχι μόνο παρέχουν στοιχεία για το αρχαιότερο ιερό στο χώρο, αλλά και επιβεβαιώνουν την ιστορική ακολουθία κατασκευής του Αγίου Κουβουκλίου», είναι η χαρακτηριστική δήλωση της επικεφαλής των ερευνών του ΕΜΠ Καθηγήτριας Τόνιας Μοροπούλου. Τα δείγματα κονιάματος προσδιορίστηκαν σε δύο ανεξάρτητα εργαστήρια, με την χρήσης οπτικά διεγερμένης φωταύγειας (OSL), μια τεχνική που καθορίζει πότε το ίζημα χαλαζία εκτέθηκε στο φως. Τα επιστημονικά αποτελέσματα θα δημοσιευθούν από την κυρία Μοροπούλου και την ομάδα της αναλυτικά σε προσεχές τεύχος του αρχαιολογικού περιοδικού «Reports».
St. Spyridon the Wonderworker and Bishop of Tremithus Commemorated on December 12 Saint Spyridon of Tremithus was born towards the end of the third century on the island of Cyprus. He was a shepherd, and had a wife and children. He used all his substance for the needs of his neighbors and the homeless, for which the Lord rewarded him with a gift of wonderworking. He healed those who were incurably sick, and cast out demons. After the death of his wife, during the reign of Constantine the Great (306-337), he was made Bishop of Tremithus, Cyprus. As a bishop, the saint did not alter his manner of life, but combined pastoral service with deeds of charity. According to the witness of Church historians, Saint Spyridon participated in the sessions of the First Ecumenical Council in the year 325. At the Council, the saint entered into a dispute with a Greek philosopher who was defending the Arian heresy. The power of Saint Spyridon’s plain, direct speech showed everyone the importance of human wisdom before God’s Wisdom: “Listen, philosopher, to what I tell you. There is one God Who created man from dust. He has ordered all things, both visible and invisible, by His Word and His Spirit. The Word is the Son of God, Who came down upon the earth on account of our sins. He was born of a Virgin, He lived among men, and suffered and died for our salvation, and then He arose from the dead, and He has resurrected the human race with Him. We believe that He is one in essence (consubstantial) with the Father, and equal to Him in authority and honor. We believe this without any sly rationalizations, for it is impossible to grasp this mystery by human reason.” As a result of their discussion, the opponent of Christianity became the saint’s zealous defender and later received holy Baptism. After his conversation with Saint Spyridon, the philosopher turned to his companions and said, “Listen! Until now my rivals have presented their arguments, and I was able to refute their proofs with other proofs. But instead of proofs from reason, the words of this Elder are filled with some sort of special power, and no one can refute them, since it is impossible for man to oppose God. If any of you thinks as I do now, let him believe in Christ and join me in following this man, for God Himself speaks through his lips.” At this Council, Saint Spyridon displayed the unity of the Holy Trinity in a remarkable way. He took a brick in his hand and squeezed it. At that instant fire shot up from it, water dripped on the ground, and only dust remained in the hands of the wonderworker. “There was only one brick,” Saint Spyridon said, “but it was composed of three elements. In the Holy Trinity there are three Persons, but only one God.” The saint cared for his flock with great love. Through his prayers, drought was replaced by abundant rains, and incessant rains were replaced by fair weather. Through his prayers the sick were healed and demons cast out. A woman once came up to him with a dead child in her arms, imploring the intercession of the saint. He prayed, and the infant was restored to life. The mother, overcome with joy, collapsed lifeless. Through the prayers of the saint of God, the mother was restored to life. Another time, hastening to save his friend, who had been falsely accused and sentenced to death, the saint was hindered on his way by the unanticipated flooding of a stream. The saint commanded the water: “Halt! For the Lord of all the world commands that you permit me to cross so that a man may be saved.” The will of the saint was fulfilled, and he crossed over happily to the other shore. The judge, apprised of the miracle that had occurred, received Saint Spyridon with esteem and set his friend free. Similar instances are known from the life of the saint. Once, he went into an empty church, and ordered that the lampadas and candles be lit, and then he began the service. When he said, “Peace be unto all,” both he and the deacon heard from above the resounding of “a great multitude of voices saying, “And with thy spirit.” This choir was majestic and more sweetly melodious than any human choir. To each petition of the litanies, the invisible choir sang, “Lord, have mercy.” Attracted by the church singing, the people who lived nearby hastened towards it. As they got closer and closer to the church, the wondrous singing filled their ears and gladdened their hearts. But when they entered into the church, they saw no one but the bishop and several church servers, and they no longer heard the singing which had greatly astonished them.” Saint Simeon Metaphrastes (November 9), the author of his Life, likened Saint Spyridon to the Patriarch Abraham in his hospitality. Sozomen, in his CHURCH HISTORY, offers an amazing example from the life of the saint of how he received strangers. One time, at the start of the Forty-day Fast, a stranger knocked at his door. Seeing that the traveller was very exhausted, Saint Spyridon said to his daughter, “Wash the feet of this man, so he may recline to dine.” But since it was Lent there were none of the necessary provisions, for the saint “partook of food only on certain days, and on other days he went without food.” His daughter replied that there was no bread or flour in the house. Then Saint Spyridon, apologizing to his guest, ordered his daughter to cook a salted ham from their larder. After seating the stranger at table, he began to eat, urging that man to do the same. When the latter refused, calling himself a Christian, the saint rejoined, “It is not proper to refuse this, for the Word of God proclaims, “Unto the pure all things are pure” (Titus 1:15). Another historical detail reported by Sozomen, was characteristic of the saint. It was his custom to distribute one part of the gathered harvest to the destitute, and another portion to those having need while in debt. He did not take a portion for himself, but simply showed them the entrance to his storeroom, where each could take as much as was needed, and could later pay it back in the same way, without records or accountings. There is also the tale by Socrates Scholasticus about how robbers planned to steal the sheep of Saint Spyridon. They broke into the sheepfold at night, but here they found themselves all tied up by some invisible power. When morning came the saint went to his flock, and seeing the tied- up robbers, he prayed and released them. For a long while he advised them to leave their path of iniquity and earn their livelihood by respectable work. Then he made them a gift of a sheep and sending them off, the saint said kindly, “Take this for your trouble, so that you did not spend a sleepless night in vain.” All the Lives of the saint speak of the amazing simplicity and the gift of wonderworking granted him by God. Through a word of the saint the dead were awakened, the elements of nature tamed, the idols smashed. At one point, a Council had been convened at Alexandria by the Patriarch to discuss what to do about the idols and pagan temples there. Through the prayers of the Fathers of the Council all the idols fell down except one, which was very much revered. It was revealed to the Patriarch in a vision that this idol had to be shattered by Saint Spyridon of Tremithus. Invited by the Council, the saint set sail on a ship, and at the moment the ship touched shore and the saint stepped out on land, the idol in Alexandria with all its offerings turned to dust, which then was reported to the Patriarch and all the bishops. Saint Spyridon lived his earthly life in righteousness and sanctity, and prayerfully surrendered his soul to the Lord. His relics repose on the island of Corfu (Kerkyra), in a church named after him. His memory is also celebrated on Cheesefare Saturday.